Home / Verhalen / Ode aan Renée
Ode aan Renée

Ode aan Renée

Soms is het ver zoeken naar de kleurrijken der aarde. Maar soms, heel soms, reizen ze onaangekondigd een stukje met je mee.

De hogesnelheidslijn was bomvol. Doordat het voorste gedeelte verviel, ontstond er een ongeorganiseerde chaos. Mensen wurmden zich in de verlate trein. Zoals ik al verwachtte, zat er iemand op mijn gereserveerde plek. Was ik niet zo vermoeid geweest van het eerste deel van de reis, dan had ze van mij mogen blijven zitten. Met lichte tegenzin maakte ze plaats.

Naast mij – aan het raam – zat een dame met mondaine uitstraling. Om door een ringetje te halen. Goed geconserveerd, licht getinte zonnebril. Verfijnde gouden sieraden accentueerden haar gebronste huid. Karakteristieke rimpels, zoals rimpels bedoeld zijn. Een markering van een avontuurlijk en eigenzinnig leven, leerde ik later.

Ik begroette deze ’kruising tussen Hepburn en Loren’ in het Frans. Een onterechte aanname, zo bleek al snel. Ze gaf te kennen dat ze baalde van de vertraging. Als laatste der Mohikanen beschikte ze niet over een mobiele telefoon. Ook dat zou ik vooraf niet hebben kunnen raden.

Ook al vond ik haar niet meteen sympathiek, ik bood haar aan mijn telefoon te gebruiken. Ze zag duidelijk geen noodzaak haar stemgeluid te dempen. Het ene superlatief werd afgewisseld door het andere. De man op de stoel voor haar keek lichtelijk geïrriteerd achterom.

Haar vriendin was inmiddels op de hoogte van de vertraging. Na het telefoontje wendde ze zich tot mij. Een gesprek dat in eerste instantie een monoloog leek. In één adem passeerden alle oorden die mevrouw ooit tot haar woonplaats had gerekend de revue. Ik twijfelde of ik het als gepoch classificeerde. Maar waar bleef ik dan met mijn anti-hokjes-overtuiging? Ik gaf haar een kans.

Jaren zeventig, in een flatje in Rotterdam. Begin twintig, net moeder geworden. Ze behoorde tot de minderheid van vrouwen wiens zwangerschapskilo’s als sneeuw voor de zon verdwenen. Zo kwam ze aan haar eerste modelklussen. (Kende ik Corinne Rottschäfer? Dat was immers vóór mijn tijd.) Een schande volgens velen: ze behoorde haar kind op te voeden, in plaats van in bikini te poseren.

En nu zat ze naast me. Achterin de zestig, maar met een twinkeling waar menig achttienjarige jaloers op kan zijn. Deze donkere kijkers veranderden in een oogopslag in ernst. Een wijze levensles volgde. ‘Nu lijkt alles nog in de toekomst te liggen, alle keuzes liggen voor je. Maar dan ineens, komt het moment dat je terugkijkt en je leven gaat opmaken. En dat moment komt sneller dan je verwacht. Zorg ervoor dat je over veertig jaar niet nog hetzelfde doet als nu. Kies voor het avontuur.’

Ongebruikelijk hoe snel we tot de kern van het leven kwamen. Ik besloot dat daar rode wijn bij hoorde. Waarop zij er vervolgens op stond te betalen. Ik had haar immers mijn mobiele telefoon geleend. Van Parijs, via Brussel naar Rotterdam. Van het feit dat kinderen niet zaligmakend zijn, via hoe om te gaan met verlies, naar de onzinnige ontkenning van ouderdom.

‘Heb een goed leven’, was haar afscheidsgroet. Dit, in combinatie met de wijn vormden een staat van lichtelijke bedwelming. Met een glimlach rond mijn mond en een koffer vol levenslessen vervolgde ik mijn reis. Natuurlijk heb ik haar gegoogled bij thuiskomst. Ze heet Renée, en woont in de buurt van Bourgogne in Frankrijk. Het nummer van haar Nederlandse vriendin staat nog in mijn telefoon.

Soms is het ver zoeken naar de kleurrijken der aarde. Maar wát fijn dat ze bij tijd en wijle een stukje met je mee reizen.

About daphentria

Hoi! Daphne + Deventer = Daphentria.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top